Wystawa

ANDRZEJ ŚRAMKIEWICZ | Ślady istnienia

Andrzej Śramkiewicz urodził się w 1951 roku.
W latach 1969 1974 studiował w PWSSP w Gdańsku obecnie Akademii Sztuk Pięknych ,na Wydziale Malarstwa.  W 1974 roku uzyskał dyplom w pracowni prof Władysława Jackiewicza i od tegoż roku do roku 2019 pracował jako dydaktyk w tejże uczelni. W roku 1999 uzyskał tytuł profesora. Od 2010 roku zatrudniony jest w Polsko Japońskiej Akademii Technik Komputerowych w Gdańsku. Od ponad 50 lat uprawia malarstwo i rysunek i prezentuje swoje prace w Polsce i poza jej granicami.


Urywki myśli…
Od najwcześniejszego dzieciństwa otoczony byłem obrazami , co sprawiło, że w oczywisty sposób ten dziecięco spontaniczny wymiar bytu został wpisany w moje istnienie.
I obecny intuicyjnie ale poszerzony o wymiar refleksji nad problematyką tworzenia towarzyszy mi do tej chwili.
…początki samodzielności…przyniosły - co nieustannie  uważam za niezwykle ważne - niezliczoną liczbę doświadczeń bezpośredniego odbioru oryginalnych utworów plastycznych….szczególną uwagę przyciągały utwory wyjątkowej urody, „zatrzymujące” mnie i powodujące „zawiśnięcie” w niemym zaintrygowaniu pełnym emocji..
….osobiste wejście w przygodę z obrazem, rozpoczęcie i kontynuowanie podróży własnej wyobraźni w obszar zaistnień niecodziennych  wydaje się z  perspektywy lat naturalne i…oczywiste
…dane mi było zetknąć się również  z utworami, które przedstawiały świat  inaczej , w sposób zdystansowany wobec logicznego opisu rzeczywistości , realność wyobrażoną , wieloznaczną - swoisty labirynt dla wrażliwości odbiorcy ,zawierający raczej aluzje niż fakty, stwarzający pole dla wolnych skojarzeń i otwartej percepcji konstelacji barw
… niełatwe do zdefiniowania wymiary zjawisk obrazowych były kuszące.Otwartość formy zaś dawała obietnicę istnienia w materii swoiście wolnej.
Jak pokazuje kalendarz, to już 55 lat jak wkroczyłem w świat wyabstrahowanych wizualiów, uległem pokusie tej niełatwej a z pewnością nie oczywistej wolności i zacząłem w praktyce doświadczać jej uroków, atrakcyjności ale i niebezpieczeństw. Uznałem intuicyjnie przyjętą drogę za swoją i za sposób dialogu ze światem, a także za swoją i za przyjazną mi przestrzeń egzystencji, w której jak dotąd nie doświadczyłem smutku znużenia…