Czesław Fankidejski. WADERA

CZESŁAW FANKIDEJSKI [‘81]

Urodził się w Starogardzie Gdańskim. Jest absolwentem Wydziału Rzeźby Gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Dyplom (2009) w pracowni profesora Stanisława Radwańskiego. W pracy artystycznej łączy rzeźbę i teatr. Działa w teatrze ulicznym „Feta” w Gdańsku.

WYBRANE WYSTAWY
2013-2014, udział w wystawach zbiorowych w Hiszpanii (Reus, Banyoles, Saragossa)
2010, „Merki”, wystawa i spektakl autorski podczas XIV Festiwalu Teatrów Ulicznych i Plenerowych FETA, Gdańsk
2010, „Klatka”, instalacja i performance podczas Festiwalu Form Przestrzennych Rozdroża Wolności, Gdańsk
2010, „Siqillum”, wystawa indywidualna, Galeria Jednego Dzieła, Gazownia Gdańska PGNiG, Gdańsk
2009, „Kokony”, instalacja świetlna podczas akcji „Obrazy Ogniem Malowane”, Gdańsk
2009, „Daniel Chodowiecki”, stała wystawa rzeźb w Parku im. Ronalda Reagana, Gdańsk
2009, poplenerowa wystawa rzeźby „Znaki Pomorza”, Gdańsk
2009, „Geometria drzew”, stała wystawa rzeźby, Gdańsk
2008, „Szczudlarze”, indywidualna wystawa rzeźb podczas XII Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Plenerowych i Ulicznych FETA, Gdańsk
2007, „Uczta II”, instalacja płonąca podczas akcji „Obrazy Ogniem Malowane”, Gdańsk

od autora:
Wilczyca Kapitolińska jest znaną rzeźbą matki wilków karmiącej dwoje dzieci Remusa i Romulusa. Wizja antycznego artysty zakłada totalną użyteczność zwierzęcia i czyni je zupełnie poddanym ludziom. Dzięki wykarmieniu dwójki braci powstało miasto Rzym i Cesarstwo Rzymskie - jedno z najpotężniejszych imperiów na świecie. Wielkie mocarstwa do dnia dzisiejszego traktują rzymskie idee jako wzór do naśladowania.
----------------------
Akt prezentowany na wystawie, pomimo śmiałego ujęcia, nie ma w sobie nic z perwersji, chyba że uznamy za perwersyjną klasyczną rzeźbę Wilczycy Kapitolińskiej. Moja współczesna wizja „Wilczycy” jest aluzją do miłosnej ekstazy i rodzenia.
Podobnie jak antyczni artyści odnosili się do płodności, tak i ta rzeźba używając nagiego wizerunku podkreśla walory kobiecości. Całość ma charakter pewnego rodzaju sarkofagu, kapsuły dopasowanej do formy kobiecego ciała, a wystające części rur, to metaforyczny mechanizm służący do procesu przekazywania życia. Tym samym forma ta staje się elementem hydraulicznym niezbędnym do przelewania wody – życia, ale także informacji, wiedzy, uczuć i wielu innych wartości zarówno pozytywnych, jak i nega-tywnych. Podobnie jak matka, która przekazuje swojemu dziecku to, co najlepsze i jednocześnie pokazuje jak odróżnić dobro od zła.
Rury z mufkami śmiało sterczą zachęcając do podłączenia następnych urządzeń chcących stanowić większą całość uzależniając się od siebie nawzajem. Jest to analogia do szeroko rozumianego społeczeństwa, którego siła polega na współdziałaniu i jednoczeniu się. Jak mówi łacińskie przysłowie „Nec Hercules contra plures”, czyli „I Herkules nie da rady wielu działającym wspólnie”.

kontakt z artystą: www.czeslawfankidejski.blogspot.com